Avrupa Devlerinin Transfer Zaafları

Futbol dünyasında her kulübün, her menajerin kendine özgü bir “tipi” vardır. Bu tercih kavramı, hayatın her alanına yayılsa da, kulüplerin ve teknik direktörlerin gerçek arzularını saklayamadığı futbolda daha belirgin bir şekilde ortaya çıkar. Bazen arzu oldukça basittir: dünyanın en iyi oyuncuları, maliyeti ne olursa olsun. Ancak bazen bu, Real Madrid’in bedelsiz transferlere yönelmesi ya da Arsenal Menajeri Mikel Arteta’nın savunmacı tercihlerindeki gibi tuhaf derecede spesifikleşebilir. Bu transfer dönemi, elit kulüpler arasında gelişen tutkuları – ve hatta bazen takıntıları – bir kez daha gözler önüne serdi. Peki, bu yaz yapılan hamleler, Avrupa’nın devlerinin transfer piyasasındaki “zaafları” hakkında bize neler fısıldadı? Mizahi bir dille, kulüplerin bu dikkat çekici takıntılarına yakından bakalım.

Bukayo Saka, Martin Ødegaard ve diğer yıldızlarla birlikte Arteta, dünyanın en lüks hücum yeteneklerinden bazılarına sahip. Hücum hattına yeni katılan Viktor Gyökeres’i de sahaya sürmeye hazırlanan ve inanılmaz bir orta saha havuzundan faydalanan İspanyol menajeri asıl heyecanlandıran nedir, biliyor musunuz? Hem stoper hem de bek pozisyonunda oynayabilen futbolcular. Yıllar içinde kadrosunu bu tip oyuncularla doldurdu. Bu serüven Ben White ile başladı, Jakub Kiwior, Jurriën Timber ve Riccardo Calafiori ile devam etti. Bu yaz transfer döneminin sonlarında ise Arsenal, Bayer Leverkusen’den Piero Hincapié’yi kadrosuna kattı. Hincapié, geçen sezon Bundesliga’da 26 maçta görev alırken, 1 gol ve 2 asistle takımının şampiyonluğuna katkı sağlamıştı. Piyasa değeri yaklaşık 35 milyon euro olarak gösterilen oyuncu için Arsenal’in kesenin ağzını açtığı ve uzun süredir takip ettiği biliniyor. Eğer bir oyuncu her iki bek pozisyonunu da (Timber gibi) veya sol ayaklıysa (Calafiori ve Hincapié gibi) Arteta’nın gözünde daha da değerli oluyor, zira bu onları daha çok yönlü veya cazip kılıyor. Hatta Arteta’nın daha “geleneksel” bekleri bile pek alışıldık değil: Oleksandr Zinchenko ve Myles Lewis-Skelly, orta sahaya doğru içe katlanmayı seviyor ve muhtemelen merkezi pozisyonlarda kendilerini daha rahat hissediyorlar.

Todd Boehly ve Clearlake Capital’ın Chelsea’nin başında olduğu 2022 yaz transfer döneminde, bir dizi tecrübeli yeteneğe büyük harcamalar yapıldı. Pierre-Emerick Aubameyang (33), Kalidou Koulibaly (31) ve Raheem Sterling (27) bu grubun en dikkat çeken isimleriydi ve açıkçası, beklentileri karşılayamadılar. Bu, kulüp için travmatik bir deneyim miydi, yoksa gençlere yönelim her zaman planın bir parçası mıydı? Muhtemelen ikisinin de birazıydı, zira sahiplik grubu aniden heyecan verici potansiyel vadeden, çoğu hâlâ genç yaştaki oyuncuları uzun vadeli sözleşmelerle kadroya katmaya odaklandı. Ocak 2023’ten bu yana, Geovany Quenda ve 2026’da gerçekleşecek Denner transferleri de dahil olmak üzere şaşırtıcı bir şekilde 22 genç oyuncu imzaladılar. Buna ek olarak, çok sayıda 20 ve 21 yaşındaki oyuncunun gelişiyle kadro, yüksek potansiyelli futbolcularla dolup taştı. Chelsea’nin bu kadar genç yeteneğe yatırım yapıp, kadro yapısındaki bariz boşlukları görmezden geldiği zamanlar oldu ki, bu boşluklar doldurulabilseydi son birkaç sezonda Liverpool ve Arsenal ile daha yakın rekabet edebileceklerdi. Bunun en çarpıcı örneği, uzun süredir ihmal edilen kaleci pozisyonudur. Mavilerin bu bitmek bilmez genç yetenek arayışının ilginç bir yönü de, Manchester City akademisinden ne kadar çok oyuncu aldıklarıdır. Bu sezon, City tarafından yetiştirilmiş beş oyuncunun – Roméo Lavia, Cole Palmer, Tosin Adarabioyo, Jamie Gittens, Liam Delap – Chelsea’nin A takımında oynadığı bir maç görmek kolayca mümkün olabilir. Bu beşli, toplamda en az 171 milyon sterline mal oldu. Belki de asıl takıntı burada yatıyor.

Manchester United, transfer piyasasında Chelsea’nin tam tersi bir strateji izliyor. Chelsea’nin dağınık gibi görünen yaklaşımı o kadar çok oyuncu getiriyor ki, hangi menajer gelirse gelsin, eldeki yeteneklerden işleyen bir takım kurmakta zorlanmıyor. United ise, seçilen menajere özel olarak uyan, inanılmaz derecede spesifik oyuncularla sözleşme imzalıyor. Prensipte bunda yanlış bir şey yok – neden menajerinizin etkili kullanabileceği oyuncuları almayasınız ki? – ancak Kırmızı Şeytanlar’ın bu konuya bu denli yaslanması, işler kötü gittiğinde çok zarar verici olabiliyor, kısmen de birbirlerinden taban tabana farklı tarzlara sahip menajerler arasında gidip gelmelerinden kaynaklanıyor. Bu kopukluğun güçlü bir örneği Cristiano Ronaldo’dur; 2022 yazında Ole Gunnar Solskjaer’in kontra atak stili için transfer edilmiş, ancak Kasım ayına gelindiğinde gegenpres ustası Ralf Rangnick tarafından çalıştırılıyordu. Kendinizi böyle bir durumda bulmak absürt. Erik ten Hag 2022’de göreve geldi ve 2024’te görevden alındığında, kulüp ona altı eski Ajax oyuncusu (Lisandro Martínez, Antony, Christian Eriksen, André Onana, Matthijs de Ligt, Noussair Mazraoui) sağlamıştı, belki de Old Trafford’da Hollanda total futbolunu yeniden yaratacağını yanlışlıkla düşünerek. Mevcut menajer Rúben Amorim, Antony ve Onana’yı gözden çıkarırken, Eriksen de takımdan ayrıldı. Bu yaz Jadon Sancho, Marcus Rashford ve Alejandro Garnacho’ya da isteyerek el salladı, böylece kanat oyuncu departmanını kökünden değiştirerek, 3-4-2-1 sistemindeki “geniş 10 numara” rollerine uyan Matheus Cunha ve Bryan Mbeumo’yu transfer etti. Amorim kulüpten ayrılırsa ve bir sonraki menajer tüm kanat oyuncularının nerede olduğunu sorarsa ne olacak? Böyle bir durumun yaşanması kulağa fazla saçma geliyor, ancak aslında farklı kılıflar altında daha önce de yaşandı.

2023-24 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi’ni inanılmaz bir 15. kez kazandıktan sonra, Real Madrid işlerin fazla kolaylaştığını düşünmüş ve zorluk seviyesini artırmaya karar vermiş gibi görünüyor. Görünüşe göre, baskın bir güç olmaya devam ederken, bonservis ücretlerine mümkün olduğunca az harcama yapmayı tercih ettiler. Son beş yılda, dört elit seviye oyuncuyu ön sözleşmeyle bedelsiz olarak kadrolarına kattılar ve beşinciyi de eklemeye çok yaklaştılar. Antonio Rüdiger (Chelsea), David Alaba (Bayern Münih), Kylian Mbappé (Paris Saint-Germain) ve Trent Alexander-Arnold (Liverpool) Avrupa’nın zirvesindeki yakın rakiplerinden bedelsiz olarak transfer edildi. (Tamam, Alexander-Arnold için bir ücret ödediler, ancak bu sadece onu erken tescil ettirip bu yazki FIFA Kulüpler Dünya Kupası’nda oynamasını sağlamak içindi.) 2024-25 sezonunun büyük bir bölümünde, Bayern’den Alphonso Davies’i de bu şekilde kadrolarına katacakları düşünülüyordu, ancak Kanadalı uluslararası oyuncu sonunda Alman deviyle sözleşmesini yeniledi. Kylian Mbappé’nin transfer süreci ise yıllara yayılan bir destana dönüştü. Paris Saint-Germain’le sözleşmesini uzatmayarak Real Madrid’e gitme arzusunu net bir şekilde ortaya koyan oyuncu, Bernabéu’dan rekor bir imza parası ve yıllık ücretle, uzun süren bir bekleyişin ardından resmen kadroya katıldı. Bu, kulübün oyuncu ikna etme gücünü bir kez daha gözler önüne serdi. Los Blancos’un prestiji ve çekim gücü, elit oyuncuları sözleşmelerinin sonuna kadar bekleyip sabırla Bernabéu’ya gelmeye ikna etme kapasitesine sahip oldukları anlamına geliyor. Uzun zamandır Galacticos felsefesiyle ünlü bir kulüp için bu, ilgi çekici ve şaşırtıcı derecede sorumlu bir yaklaşım.

Aşağıdaki iki ifade tartışmasız doğrudur: 1. Barcelona’nın 1 milyar avronun üzerinde borcu var. 2. Barcelona, dünyanın en iyi ve en üretken akademilerinden birine sahip. Bu iki noktanın birleşimi, harcamalarda neredeyse tam bir azalma ve son beş yılda Alejandro Baldé, Pau Cubarsí, Nico González, Gavi, Fermín López ve tabii ki Lamine Yamal gibi isimleri çıkaran La Masia’ya tam bağımlılık getirmesini bekleyebilirsiniz – ki bu liste bile tam değil. Ancak durum böyle değil. Barça rekabetçi bir kulüp, bu yüzden birkaç sezon geri çekilmek yerine, sürekli harcama yapabilmek için (kelimenin tam anlamıyla) her türlü “kaldıracı” kullandı. Bu da Blaugrana’nın gelecekteki önemli gelir akışlarını satmasına ve LaLiga’nın harcama limitlerine karşı sürekli bir savaş vermesine neden oldu. Bu yazki Joan García transferi, bu iç çekişmeyi gözler önüne serdi. Doğrudan şehir rakibi Espanyol’dan inanılmaz bir kaleciyi alma fırsatı kaçırılamazdı, ancak onu tescil ettirmek için kulüp kaptanı Marc-André ter Stegen’i, LaLiga’daki uzun süreli sakatlık kuralından yararlanmalarını sağlayacak bir sakatlık raporu imzalamaya zorladılar. Geçen yaz ise, etkileyici bir Euro 2024 kampanyasının ardından, aslında o pozisyonda bir oyuncuya çok da ihtiyaç duymamalarına ve onu tescil etmekte zorlanacak olmalarına rağmen, Dani Olmo’yu 55 milyon avroya transfer ettiler – öyle ki, sezonun ikinci yarısında onu tescilli tutabilmek için mahkemeye gitmek zorunda kaldılar. Milyonlarca izleyiciye göre, Barcelona’daki çözüm nispeten basit görünüyor: Büyük harcamaları durdurmak, mevcut kadroya ve gelişen akademiye güvenmek ve Camp Nou’nun yeniden açılmasının kasaları doldurarak borçları ödemesini beklemek. Ancak Başkan Joan Laporta’nın tarzı hiç de bu değil.

Kulüplerin bu transfer takıntıları, sadece sahada değil, yönetim odalarında da devam eden bir tutku oyununun parçası. Peki, bu derinlere işlemiş tercihler, gelecekte kupa zaferlerine mi, yoksa beklenmedik hayal kırıklıklarına mı yol açacak? Zaman gösterecek.